Wyniki badań nad wilkami

Jak wiele z wilka pozostało w psach?

To żadna tajemnica. Wilk i pies mają wspólnego przodka. Na ile jednak pies jest jeszcze podobny do swoich dzikich krewnych?
Badania genetyczne udowodniły, że został udomowiony 18-32 tys. lat temu w Europie. Wyodrębnianie się poszczególnych ras i typów rozpoczęło się około 16 tys. lat temu w dzisiejszych Południowych Chinach.

Zanim wilk zaadaptował się do trybu życia człowieka, jego środowiska, zwyczajów i przekształcił w psa, ulegał licznym zmianom.
Człowiek zaczął dobierać psy tak, aby były w stanie zaspokoić jego potrzeby i spełnić wymagania. Szczególny nacisk kładł na umiejętność polowania, ochrony i uległość, która umożliwiała jego kontrolowanie.

Z genetycznego punktu widzenia dzisiejszy pies i wilk niewiele się od siebie różnią, ale jest kilka znaczących różnic, które sprawiają, że nie można ich tak samo traktować. Jedną z nich jest, wynikająca z faktu życia u boku człowieka, specyficzna dieta. Pożywienie psa domowego zawsze składało się w jakimś stopniu z ludzkiego jedzenia. Przede wszystkim z resztek, ponieważ ludzie rzadko kiedy dysponowali nadmiarem jedzenia, którym mogli się podzielić ze zwierzęciem.

U wielu ras psów bardzo wyraźne jest pokrewieństwo z wilkami.

Układ pokarmowy psa dostosował się do ludzkiego jedzenia. Zęby stały się mniejsze, niż u jego dzikich przodków a przewód pokarmowy już nie jest taki krzepki. Niektóre pokarmy nie są już dla psa tak lekkostrawne, jak były dawniej np. kości czy skóra.

Najnowsze badania przeprowadzone w Uppsali (Szwecja) pokazały, że przewód pokarmowy psa i wilka różni się pod względem zdolności do trawienia skrobi czyli węglowodanów.
Enzymy odpowiadające za jej metabolizm są u psa dużo bardziej aktywne niż u wilka. Nie jest to dużym zaskoczeniem, ponieważ zboża znajdowały się w diecie człowieka (więc i psa również) już od tysiącleci.

W odróżnieniu od wilków, psy mogą bardzo łatwo trawić zboża.
Jednak nawet wilk, zjadając upolowaną ofiarę przyjmuje także wstępnie strawioną zawartość jej przewodu pokarmowego (czyli zazwyczaj właśnie roślinny błonnik). Nie są więc wyłącznie mięsożercami. Mogą zjadać również owoce, trawę, korzenie - w zależności jaki rodzaj pożywienia jest aktualnie dostępny. Samo mięso w naturze nie jest jedynym źródłem składników pokarmowych dla wilka

Tak więc, chociaż wilk i pies są w klasyfikacji systematycznej drapieżnikami (mięsożercami), z punktu widzenia żywieniowego są raczej względnymi mięsożercami- to znaczy żywią się głównie mięsem, ale poza nim także wszystkim, co w danym momencie jest dostępne. Białko zwierzęce jest oczywiście niezmiernie ważne dla obu tych gatunków, tak samo jak i w odpowiednich ilościach błonnik i węglowodany.

Nowoczesne, optymalnie skomponowane karmy dla zwierząt niekoniecznie muszę bazować na białku. Ważniejsze jest, aby uwzględnić rzeczywiste potrzeby, które psy wykształciły przez wieki. Idealna karma, aby była dopasowana do trybu życia współczesnego psa, jego poziomu aktywności i metabolizmu, powinna zawierać umiarkowaną ilość białka i tłuszczu, ale także wysokostrawnych węglowodanów. Idealnie, jeżeli receptura karmy charakteryzuje się dużą bioróżnorodnością, jest bogata w kombinacje najlepszych ziół i innych niezbędnych, prozdrowotnych składników. Znajdziesz to wszystko w karmach Happy Dog Supreme, zawierających unikalny Happy Dog Natural Life Concept.

Szukaj